Polski
Rozwój współpracy i transgranicznych więzi  
przy odnowie bogactwa kulturowego pod opieką Paulinów (Mochów i Ostrava - Přívoz)  
ulotka.pdf  
   
Přívoz  

Přívoz jest bywałym miastem znajdującym się dzisiaj na terenie Ostravy. Leży na dawnym szlaku handlovym z Opawy do Cieszyna. Jego nazwa  pochodzi od słowa przewóz – w tych miejscach bowiem przewoźnik przewoził przez rzekę powozy i pieszych. Początki osady datują się na początek, a pierwsza pisemna wzmianka pochodzi z roku 1377. W obecnym czasie jest częścią dzielnicy Morawska Ostrava i Přívoz.
Budowę kościoła rozpoczęto 26. czerwca 1896 roku a świątynia miała być ukończona dwa lata później na pamiątkę 50-lecia panowania ówczesnego cesarza Franciszka Józefa I.
Kościół poświęcił Ołomuniecki arcibiskup Dr. Theodor Kohn w Uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny 15. sierpnia 1899.
Kościół jest wybudowany w stylu nowogotycko - romańskim. Plan świątyni tworzy krzyżowa nawa, do niej jest wpisana pociągła rotunda przykryta sklepieniem według systemu Monier’a. Długość kościoła wynosi 36, 43 m., szerokość 27 m. Frontową stronę kościoła tworzą dwie smukłe gotyckie wieże wysokości 67 m.  Między nimi, nad głównym wejściem jest wielkie okrąłe gotyckie okno, a nad tym wznosi się  podcień jakby baldachim. Wejście główne prowadzi do przedsionka o długości 5 m. Z prawej strony przedsinka jest kaplica Matki Bożej Bolesnej z ołtarzem i Pietą. Kościół ma jeszcze dwa boczne wejścia, na przeciwległych stronach w połowie długości nawy. Nad bocznymi wejściami są dwa wielkie okna wpuszczające do wnętrza dużo światła. Okna początkowo miały witraże, ale te były zniszczone w czasie wojny. Wschodnia strona prezbiterium złączona jest z kaplicą św. Alojzego, zwana również kaplicą chrzcielną (umieszczona w niej była chrzcielnica). Na zachodniej stronie prezbiterium jest wejście do zakrystii.
W ołtarz główny umieszczony jest obraz Niepokalanej, patronki kościoła. Autorem obrazu jest malarz František Ženišek. Obraz podarował arcybiskup Theodor Kohn.
Obok kościoła jest jednopiętrowa plebania, w której w roku 1994 erygowano Klasztor Paulinów. Na parterze znajduje się kaplica, dwie kancelarie, kuchnia, dwie sale, łazienka i WC. Pierwsze piętro jest przeznaczone dla zakonników.
 
Pierwszym proboszczem w Přívoze był Ks. Josef Židek mianowany 31. 03. 1901. Zakładał bractva, organizował uroczystości eucharystyczne, misje a ich renowację, przy tym też dużo podróżował. Był oblubionym spowiednikiem. Znał jazyk włoski, polski i francuski.
Po nim nastąpił Ks. Karel Petr. Był on bardzo lubianym kaznodzieją, miłośnikiem książek, pisywał artykuły do gazet i czasopism, pisał recenzje dzieł naukowych, organizował kursy biblijne.  Szczodrze wspierał dzieła charytatywne.
Następnym proboszczem od roku 1932 aż do 1960 był Ks. František Srovnalík.  I on bardzo wiele zrobił dla parafii i całej Ostrawy. Po nim byli jeszcze: Ks. Emil Rašner, Ks. Vilém Tvarůžek, Ks. Josef Hlavaček. Po śmierci Ks. Hlavačka w roku 1992 parafia została osierocona a obsługiwał ją przez dwa lata z sąsiedniej parafii Ks. Václav Altrichter.
W tym czasie aktywni parafianie czynili starania o to aby mieli swojego proboszcza. Trafili też i na Jasną Górę, także po kilku rozmowach z dziekanem i Ołomunieckim biskupem Generał Zakonu  O. Jan Nalaskowski podjął decyzję o przejęciu parafii w Ostrawie –Přívoze przez Zakon Paulinów. Pierwszym proboszczem a zarówno przełożonym był o. Franciszek Gajewski. Wraz z nim do Ostrawy był skierowany neoprezbiter o. Wiesław Zając i br. Robert Malinowski.
W czasie działalności Paulinów w Ostrawie parafia Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Panny Marii zmieniła swoje oblicze. Już sam fakt, że duszpasterz nie dojeżdża ale jest na stałe przy kościele ma pozytywny wpływ na parafię. W roku 1999 i w 2009 odbyły się misje parafialne, wiele razy organizowano rekolekcje prowadzone przez krajowych i zagranicznych rzeczników.
W parafii istnieje kilka grup modlitewnych posługujących potrzebującym. Plebania staje się centrum otwartym nie tylko na potrzeby parafii ale i dla szerszego duszpasterstwa. Do nietypowych działań można zaliczyć świetlicę dla dzieci, wieczory chwał, spotkania księży, pracę z Romami czy bezdomnymi, kursy dla niewierzących i poszukujących. Każdego miesiąca są organizowane całodzienne lub wikendowe akcje dla dzieci. W wakacje od kilku lat prowadzone są obozy dla młodych.
Od początku 2000 roku wprowadzono Mszę św. dla młodych z ich oprawą muzyczną. Po czasie stała się to najliczniejszą mszą w naszym kościele.
Dwa razy parafia przygotowywała w Ostrawie Krajowy kongres Odnowy charyzmatycznej.
Parafia od kilku lat wydaje własny miesięcznik, ma własne internetowe strony. Przy parafii istnieje kółko teatralne, które przygotowuje wystąpienia zarówno dla szerokiej publiczności jak i dla szkół czy domów opieki.
Na naszym terenie są dwie szkoły średnie i trzy szkoły podstawowe, jedna z nich jest kościelna. Z tej szkoły dzieci przychodzą w środy na swoją Mszę św.
W tym czasie w parafii pracują dwaj ojcowie, trzej asystenci i kilku dobrowolników. Praca nie skupia się tylko w ramach parafii ale ma większy zasięg. Dotyczy to służby w Krajowym Zespole Koordynatorów Odnowy charyzmatycznej, Diecezjalnej Radzie Duszpasterskiej, Radzie Charity, pracy w więzieniu, spowiadaniu sióstr zakonnych, prowadzeniu rekolekcji i dni skupienia. Od nas wyszła inicjatywa organizowania ekumenicznej modlitwy za miasto Ostrawę, która ma miejsce dwa razy do roku.
Od 08. 12. 2006 na terenie parafii mają klasztor siostry Misionarki Miłości. Dostały dom od Sióstr Franciszkanek, które od ponad stu lat pracowały w tej dzielnicy od swego założenia. Siostry Misionarki podobnie jak Franciszkanki pomagają nam w pracy w Domu Seniorów a także między Romami i Bezdomnymi. Raz w tygodniu jest u nich Msza św. dla rodzin. Poza tym są Msze dla sióstr oraz w Domu Starców.

 


Z dziejów kościoła i klasztoru Paulinów w Mochowie.
 
Historia parafii Mochów-Pauliny ściśle związana jest z historią Gło­gówka. Już w początkach w XIII wieku znajdował się na tzw. Łące Maryi kościółek. W 1241 roku Tatarzy napadli na Głogówek, Mochów i inne pobliskie miejscowości, nie mogli się jednak dostać do kościół­ka na „Łące Maryi" z powodu otaczających go bagien. Paulinów do Mochowa sprowadził książę Władysław Opolczyk w 1388 roku. Wybudował on dla nich kościół i klasztor na miejscu dotychczasowego kościółka i sprowadził do niego 12 paulinów.
W 1578 roku rozebrano resztki zniszczonego klasztoru w Mochowie i dzięki po­mocy Jasnej Góry został wybudowany nowy dom dla paulinów. Wiel­kich starań, by cała rzecz się powiodła, dołożył przeor o. Maciej Konin. Klasztor położony poza miastem, na uboczu stwarzał dogod­ne warunki do życia kontemplacyjnego.
Mochowski klasztor, w czasie wojny ze Szwedami stał się schronieniem dla Jasnogórskiego Obrazu Bogaro­dzicy. Czy to król chcący mieć przy sobie Cudowny Obraz skłonił jasnogórskich paulinów do przeniesienia i ukrycia go w Mochowie, czy też sami paulini uznali za wskazane zawieźć Matkę Bożą w bez­pieczne miejsce, w którym przebywał bezdomny władca Polski? Trudno dziś na to pytanie odpowiedzieć. Prawdopodobnie obydwie racje zadecydowały, że Cudowny Obraz w dniu 8 listopada 1655 roku został wywieziony z Częstochowy do kościoła paulinów w Mochowie. Przechowywany był tutaj aż do Wielkanocy 1656 roku, a potem przez Opole i Olesno odbył powrotną wędrówkę na Jasną Górę. Rzecz całą zorganizował prowincjał Teofil Bronowski, który przez cały czas pełnił kuratelę nad Cudownym Wizerunkiem jako najcenniejszym Skarbem narodowym i religijnym. Henryk Sienkiewicz w Potopie przedstawia scenę, w której król leży krzyżem w głogóweckim kościele. Częściej ta scena musiała się po­wtarzać  w Mochowie, kryjącym Jasnogórski Obraz. Historycy przyjmują, że tekst ślubowań Jana Kazimierza powstał pod­czas pobytu króla w Głogówku i ma głęboki związek z jego nawiedzinami Jasnogórskiej Bogarodzicy w mochowskim kościele. W dzień św. Szczepana 1655 roku król wyruszył w stronę Krakowa. Obraz powrócił na Jasną Górę dopiero cztery miesiące później (16 kwietnia 1656 roku).
Po 442 latach swego istnienia został klasztor paulinów zniesiony ostatecznie przez rząd pruski w 1813 roku, a właściwie już w 1810 roku, bo wtedy zabroniono paulinom chodzić w szatach zakonnych.
Obecny kościół pod wezwaniem św. Trójcy został zbudowany w XVIII wieku, a przebudowany w latach 1910-1911. Klasztor do dziś zachowany pochodzi z 1668 roku. Przy kościele istniało Bractwo Aniołów Stróżów, założone 2 lipca 1693 roku. Klasztor mochowski należał raczej do mniejszych klasztorów - tak na przykład w 1810 roku było tu zaledwie 4 ojców i 2 braci.
Po kasacie klasztoru paulinów powiatowy poborca podatkowy Hann nabył na licytacji były majątek popauliński oraz kościół z klasztorem i zabudowaniami gospodarczymi. Kościół zamieniono na magazyn, a w klasztorze urządzono gospodę z karczmą. Po śmierci Hanna jego spadkobiercy sprzedali w całości posiadłości popaulińskie mieszkańcom Głogówka: Janowi Polowi i Józefowi Olbrichtowi. Oni to wyremontowali kaplicę św. Jana Nepomucena przy ogrodzie probostwa. Chcieli również wyremontować kościół. Sprzedali jednakże w dniu 31 października 1844 roku kościół i klasz­tor hrabiemu Oppersdorfowi. W 1845 roku hrabia pokrył kościół gon­tem i przeprowadził remont budowli. W 1850 roku hr. Oppersdorf podarował kościół i klasztor diecezji z prawem użytkowania go przez siostry boromeuszki, które urządziły tu szpital i prowadziły pracę cha­rytatywną na większą skalę oraz rozwinęły działalność wychowawczo-dydaktyczną.
Dopiero w dniu 12 września 1844 roku utworzono na nowo parafię w Mochowie, z obowiązkiem utrzymania proboszcza, Po 1850 roku ponownie Mochów próbo­wano dołączyć do parafii Głogówek. Dzięki jednak różnym darowi­znom i ofiarom utworzono samodzielną parafię na „łąkach paulińskich", dołączając do niej nowe wioski: Błażejowice i Leśnik. W roku 1861 wybudowano probostwo.
Po uprzednim uzgodnieniu pomiędzy o. Jerzym Tomzińskim, Genera­łem Zakonu, a biskupem Franciszkiem Jopem, administratorem apo­stolskim diecezji opolskiej, paulini ponownie przejęli parafię Mochów w dniu 15 lipca 1972 roku, Parafię przekazał dotychczasowy proboszcz ks. Leon Kara. Z okazji uroczystości odpustowej, którą przenie­siono z 16 lipca na niedzielę 15 lipca 1972 roku, przybył jako pierwszy paulin, z pochodzenia Ślązak, o. Piotr Morciniec. Parafianie przyjęli serdecznie również pierwszego paulina proboszcza o. Marcina Mendalkę, który nastał w Mochowie w dniu 30 lipca 1972 roku. Znowu na „łąkach paulińskich" pojawiły się białe habity. Kościół i plebania wymagały natychmiastowego remontu. Klasztor zajmowały starsze siostry boromeuszki. Ojcowie zamieszkali na plebanii. Budynki go­spodarcze sprawiały nieprzyjemny widok.
Staraniem pierwszego proboszcza paulina o. Marcina Mendalki (1972-1981) kościół został pomalowany wewnątrz i otynkowany na zewnątrz. Odrestaurowano organy i odnowiono plebanię. Za drugiego proboszcza o. Cypriana Kubika (1981-1986) nakryto nowym hełmem z blachy miedzianej wieżę kościoła, ułożono z płyt chodnik wokół kościoła na cmentarzu parafialnym i odrestaurowano budynki gospodarcze, urządzając w nich salę katechetyczną i parafial­ną oraz garaże, sanitaria i pomieszczania dla gości. Paulini prowadzą działalność typowo parafialną. Na Śląsku istnieją szczególne zwyczaje religijne, jak na przykład uroczystości rodzinne z okazji rocznicy chrztu dziecka, rocznicy śmierci, ukończenia 50. roku życia (tzw. Abraham) oraz uroczystości parafialne, „dożynki" w drugą niedzielę października.
Uroczystości odpustowe są obchodzone z okazji św. Pawła Pierwsze­go Pustelnika, Trójcy Przenajświętszej, Matki Bożej Szkaplerznej i Matki Bożej Jasnogórskiej.
O. Stanisław Turek, generał zakonu, dokonał wykupu klasztoru z rąk sióstr boromeuszek.
W lipcu 2002 roku o. Leon Chałupka, administrator generalny, przy­stąpił do kapitalnego remontu i prac konserwacyjnych przy tym klasz­torze. Projekty opracowane przez prof. Andrzeja Białkiewicza zostały zatwierdzone przez urząd konserwatorski w Opolu i otrzymano po­zwolenie budowlane z urzędu powiatowego. Zakres prac był duży, poczynając od wymiany więźby dachowej, a kończąc na fundamen­tach klasztoru. Objął on także otoczenie i budynki gospodarcze. Odnowiono refektarz historyczny wraz z pięknymi freskami z życia św. Pawła Pierwszego Pustelnika. Przy tej okazji wykonano także płytę pa­miątkową kompozytora paulińskiego o. Eryka (Jerzego Hieronima) Briknera (1705-1760), który tu zakończył swą ziemską pielgrzymkę, z okazji 300-lecia jego urodzin. W 2005 roku przeniesiono tu postu­lat, czyli podstawową formację braci zakonnych pod opieką o. Józe­fa Stępnia, przełożonego domu i proboszcza. Tu również są organizowane rekolekcje, zwłaszcza dla braci kleryków przed profe­sją wieczystą i święceniami kapłańskimi.

 
 
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
Kalendář
Říjen 2017
P Ú S Č P S N
25 26 27 28 29 30 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31 1 2 3 4 5

Banery
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner